Parijs, 1830
Wacht! Wacht. Als ik moet sterven...
wil ik het weten. Ik wil je gezicht zien.
Vidocq is dood!
Vidocq verraden door de liefde
Vidocq als dwangarbeider
op de vlucht
hij gooit het over een andere boeg
de gevangene wordt veiligheidschef
Vidocq en de nieuwe politie
hij wordt gedecoreerd
hij wordt bedankt de prefect ontslaat Vidocq
Vidocq vormt zijn eigen politie
Vidocq en Nimier Inlichtingenbureau
Sukkel!
Wat is er? Wat wil je?
Goedendag. Etienne Boisset. Journalist.
Geen zeveraars hier.
Ik ben niet zomaar een journalist.
Ik schrijf over Vidocq. Ik ben z'n officiële biograaf.
Wat is er zo grappig?
Hij had niemand nodig voor zijn memoires. Als iemand wat schrijft...
ben ik de eerste die het weet. Ik ben Nimier, de partner.
Begrijp je het?
Laat me even, ik zal u iets laten zien. Kijk.
Vidocq heeft me geschreven.
Hij verwachtte me. Ik zweer het. Hij ging het nalezen.
Kijk.
Weet je het niet? Vidocq is dood.
- Ja, precies. - Hoezo, precies?
- Wat wil je? - Mijn boek afmaken.
Ik moet de moordenaar vinden.
De moordenaar van Vidocq. Arme stakker.
Ik moet zijn moordenaar vinden.
Dan is 't meer dan een biografie. Het zal wraak zijn. Zijn wraak.
Verdwijn.
- Ga weg! Dan kan ik je vergeten. - Help me. Zeg me wat u weet.
Jullie deden een onderzoek? Allebei?
- Doet u niets? - Wie hem doodde, is zo goed als dood!
Ik kan u helpen.
Vertel me wat er is gebeurd. Dan wordt 't duidelijker.
Zeg me hoe het begonnen is.
Het begon een week geleden, met die twee rijkaards.
Belmont en Veraldi.
Dat is onzin. Het is niet omdat ze door de bliksem werden getroffen...
Een bliksemdode is een ongeval.
Twee bliksemdoden is een complot.
- Zeker als 't Belmont en Veraldi zijn. - Wie zijn dat?
Belmont was de belangrijkste wapenfabrikant van Frankrijk.
Veraldi was chemicus.
Hij maakte explosieven van om het even wat.
En wat dan nog?
Het is 'n zware slag voor ons leger.
We mogen nu geen zwakke plek hebben. Zeker nu niet.
Wat vreest u? Een aanval van de Pruisen?
Zij hebben u op de troon gezet.
Ik vrees een aanval van binnenuit.
De hervormingen zijn niet populair.
- Niet echt. - Parijs zit vol samenzweerders.
Orleanisten, bonapartisten, republikeinen.
Zelfs ik weet het niet meer.
Ik doe niet aan politiek.
Mijn mannen hebben de handen vol.
Dat met die bliksem, dat gaat te ver. U moet het onderzoeken.
U hebt me ontslagen. Weet u dat niet meer?
Nee, het gaat niet. Te veel werk.
Begrijpt u het niet? De monarchie wordt bedreigd.
Ik verwacht een nieuwe aanval bij 't volgende onweer.
Betaal. Ik zal nadenken.
Is ethiek u helemaal vreemd?
U verbergt uw talenten.
Wiens schuld is dat?
Vergeet het niet.
U hebt tot het volgende onweer.
Napoleon liet alle klokken omsmeden tot kanonnen.
Er waren er nooit genoeg.
De werkplaatsen werden opgezet in kerken. Zoals wij.
Je zit hier goed. Heel dicht bij de Heer.
- Ja, maar niet voor lang meer. - Waarom?
Wat een vraag. Alleen Belmont kende de geheimen van 't gieten.
Heb je een idee over zijn dood?
Dat is het grote theater van het leven.
Belmont had succes door het vuur. Hij is gestorven door het vuur.
Je baas ging nooit weg zonder lijfwachten.
- Hij vreesde niet alleen spoken, hé? - Ja, hij kneep hem al geruime tijd.
Deed hij rare zaken?
Een eerlijker iemand dan hij was er niet.
Hij had gebreken, de bourgeois...
maar hij verdient dat we het glas op hem heffen.
- Welke gebreken? - Wel, ik zal het u zeggen.
Belmont...
was geïnteresseerd in een ding: zichzelf.
- Wat bedoel je? - Hij was als een schilder, als je wilt.
Maar zijn doek, dat was hijzelf.
- Was hij getrouwd? - Ja. Met zijn navel.
- Wat gebeurt er? - Niets abnormaals.
Een brandende schooier. We maken poeder.
Onze jassen zitten er vol van.
Wacht. Toen de bliksem op Belmont viel...
begon hij te branden als 'n toorts.
Misschien zat er poeder op zijn jas.
Komaan zeg.
Die herenjassen worden afgeborsteld door de wasvrouwen.
Het zou een ongelooflijke nalatigheid zijn.
Vergeet me niet op je lijst van verdachten.
Een kanon dat ontplofte, in Austerlitz.
Een klein technisch gebrek.
Bedankt, mijnheer Belmont.
Een mooie vrouw...
Haast je. Denk aan 't volgende onweer. Vooruit!
Het zal snel gaan.
De kleren van Belmont?
De kleine Afrikaan zorgt ervoor. Gandin.
- Waar is Gandin? - Hij is aan het strijken.
We zullen hem roepen.
Gandin!
- Ben jij Gandin? - Ik heb niets verkeerd gedaan.
Ben jij het of ben jij het niet?
Heb jij de dag dat Belmont stierf zijn jas afgeborsteld?
- Ik heb niets verkeerds gedaan. - Deed je 't of niet?
- Ik ben onschuldig. - Deed je 't of niet?
Ik ga je bakkes strijken!
Hou daarmee op, verdomme!
Excuseer. Het komt door de rosé
- Heb je de jas afgeborsteld? - Nee.
- Waarom niet? - Dat werd me opgedragen.
- Door wie? Door wie? - Ik heb een centrifuge gezien.
Nee! Ik kreeg een brief...
- Want je kan lezen? - Nee, nee.
De kleren van Belmont en Veraldi moesten niet meer worden gedaan.
- Waar kwam de brief vandaan? - Geen idee. Er zat geld bij.
- Ze werden gegrild. - Ik kon 't niet weten.
- Lul! - Ik zweer het u.
Ik had geen keuze.
- Waarom? - De brief. Het was een bevel.
Een bevel van de duivel zelf.
- Onzin! - Ik zweer het u. Ik zweer het u.
Hij was geschreven met bloed.
Volgens mij kan de bliksem naar een doel worden gericht.
Om de bliksem op te vangen volstaat een bliksemafleider...
en om de energie te sturen moet hij richtbaar zijn.
Er moet ook, en dat is de conditio sine qua non...
een metalen element op het doel aanwezig zijn.
Daar.
Bescherm je ogen.
- Makkelijk. - Het metaal, alles is er.
Het kosmische vuur dat alles diep treft in een seconde.
Maar er is geen vuur.
Een slachtoffer van de bliksem kan niet branden.
Sommigen komen er zelfs ongedeerd uit.
De bliksem was slechts de vonk.
Het doet me denken aan de gevangenis en de steenoven.
- Vergeet dat. - En of.
Wat zoek je?
Ze werden in de val gelokt.
Ze waren zorgvuldig voorbereid.
- En wat dan nog? - Wat dan nog?
Als het bommen waren, moet er een lont zijn geweest.
Wat zat er in de hoed?
In de hoed, wat zat erin?
- Een kam. - Een wat?
Een gouden kam. Een sieraad voor vrouwen.
- Hij trok de bliksem aan. - Wat voor een kam was dat?
Een Chinese kam.
- Een duivel met 'n apenkop. - Een duivel...
En wat deden jullie dan?
Ik? Niets.
Vidocq ging er alleen mee door.
- Waarom? - Ik weet het niet.
Misschien was 't het strijkijzer. Ik werd te gevoelig.
Wat deed hij nadien?
- Geef me 'n spoor. - Ik had hem moeten vinden.
Ik had 't kunnen vermijden. Verdomme.
Ik had hem...
Goed. Ik kom nog terug.
We worden niets wijzer, mijnheer.
Ze hebben Vidocq zien aankomen. Ze weten niet waarom.
En de put? Waarom ging hij precies daarheen?
Niemand weet het.
Ga door met het onderzoek. Ze verbergen iets.
Wie heeft de kranten ingelicht?
Dat wil ik ook weten.
Verdomme, Tauzet, wat voor een figuur slaan wij?
Ik heb het lijk nog niet gezien.
Het lijk?
Het lijk van Vidocq.
Wat denkt u? Dat ik nog nooit 'n lijk heb gezien?
- Kan ik u spreken? - Niet nu.
Ach zo.
En over Vidocq praten, kan dat wel?
Louis Belmont, Simon Veraldi, kan daarover worden gesproken?
U bent de enige in Parijs die zo'n sieraad draagt.
Ik weet niet waarover je het hebt.
U doodde Belmont en Veraldi. Ik heb bewijzen.
U bent het! De moordenaar met de bliksem!
Oké Ik ben de moordenaar met de bliksem. Wie ben jij?
Ik ben Etienne Boisset. Een journalist.
Ik onderzoek de dood van Vidocq.
- U bent geen Aziatische. - Je bent snugger.
En opmerkzaam.
- De kammen voor mijn verhaal. - Hoezo?
Ik zeg wat ik weet en je geeft ze terug.
- Goed? - Nee, het zijn bewijsstukken.
Ze beschuldigen u van de moorden.
Zie ik eruit als een monster?
Ik luister.
François, je kent me.
Je kan me niet verdenken van...
Heb jij ze niet op hun hoed gestoken?
Preah, verdomme. Waar heb je je mee ingelaten?
Ik kan je niet lang dekken. Ik schoof mijn medewerker opzij, maar...
Twee weken geleden ontving ik een brief met geld erbij.
Ik moest de kam in de hoed van Belmont steken en dan in die van Veraldi.
Ik deed wat ze vroegen. Ik weet niet wie er betaalde.
En je vroeg je niet af waarom?
Ik dacht dat men hen in de val wou lokken.
Waarom ook niet? Het waren rijke klanten.
En waren de brieven niet bedreigend?
- Bedreigend? - Waren ze geschreven met bloed?
Nee.
Ze waren geparfumeerd. Elegant geschreven.
Ik dacht zelfs aan een vrouw.
- Heb je ze nog? - Wat nog?
Preah, wie is de volgende op de lijst?
Wie zegt dat er nog een kam is?
De hemel.
Zeg me wie de volgende is.
Ernest Laffite, de directeur van het Hotel des Invalides.
Wacht. Ik ga met je mee.
- Wat doet u? - Laat me met rust.
Ik werk voor de prefect.
- In orde. Wat deed u op het dak? - Niets.
Ik dacht 'n schaduw te zien. Ik breng haar naar huis. Ze is ziek.
Hier.
- De twee andere? - Persoonlijk archief.
Het is geen politiek complot.
Belmont en Veraldi, dat kan nog, maar Laffite niet.
Dat ze wapenfabrikant zijn, is toeval.
Ze stierven om een andere reden. Wraak.
Een wraakneming. Weloverwogen.
En dat spelletje met de bliksem...
dat klinkt als een soort hemelse rechtvaardigheid.
Maar die moordenaar heb jij ook gezien. En de duiven.
- Zag je hoe hij verdween in zijn mantel? - Een tovenaarstruc.
Tovenaar, komaan.
- En het masker? - Past ook bij de wraak.
- Ik denk het niet. - Een spiegel.
- Net of de mannen zichzelf moesten zien. - Je ijlt.
Ik kende hen goed. Ze waren vreemd, maar ongevaarlijk.
Vreemd? Wat bedoel je met vreemd?
- Is dat alles wat u deed? - Ze hebben me nooit aangeraakt.
Wat? Bedoelt u dat ze van andere mannen hielden?
Ze hielden van hun voorkomen, hun lichaam...
hun eigen gezicht. Ze hielden van zichzelf.
Zijn ze daarom gestorven?
Geen idee. Dat dacht Vidocq. Hij dacht dat er nog meer achter zat.
Dat ze iets wisten wat hen niet aanging.
Zeker. Dandy's die zich opmaakten. De bliksem.
Een spiegelmasker. Het kan eenvoudiger.
Waar ging hij dan naartoe? Vidocq.
Geen idee. Maar ik weet wel dat hij stierf door mij.
Nee, hij stierf door het onderzoek.
Nee. Hij werkte alleen. Om me te beschermen.
Daarom is hij dood.
Kende u elkaar allang?
Mijnheer de politieagent, we zullen zien of u goed bent.
Zoek de opening van mijn kleed.
Het geheim van de Khmer-danseressen.
Het wordt gemaakt op het lichaam. Zonder knopen of naden.
Wat voor soort...
- Hoe was jullie relatie? - Professioneel.
We hadden 'n professionele relatie.
Goed. Alstublieft.
Is dat een grap?
Morgen om dezelfde tijd.
We vragen ons af waar je vandaan komt.
- Uit Santer. - Ken ik niet.
Een klein dorp in de Provence.
- Had je Vidocq al ontmoet? - Nee, ik had hem geschreven.
Hij ging akkoord om delen van zijn biografie door te nemen.
- Biografie? - Meer zelfs.
Een echt boek. Een groot boek over Vidocq.
Ik moet de moordenaar vinden voor m'n laatste hoofdstuk.
Zo kan ik Vidocq wreken.
- Bewonder je hem zodanig? - Ik weet alles over hem.
Hoe hij ontsnapte. Hoe hij bij de politie kwam.
- Hoe hij honderden gangsters oppakte. - Hij was geen engel.
Probeer hem niet zwart te maken.
Hij verklikte zijn vrienden om bij de politie te komen.
Dat weet iedereen. Het staat in m'n boek.
Vidocq wilde gangsters pakken, desnoods met alle middelen.
Hij dacht anders. Hij had wroeging. Dat gaf hem kracht.
Dat leidde hem ook in dit onderzoek.
Hij was ervan overtuigd dat iedereen 'n verborgen kant heeft.
Daarom stierven die drie mannen.
U zei niet alles. Waar ging hij heen na 't hotel?
- Vergeet het. Je kan het niet aan. - Zeg wat je weet!
Hij dacht dat ze pervers waren. Dat spoor wou hij volgen.
Hij wou gaan daar waar de ondeugd heerst.
- Zonder enige uitzondering. - Waar?
De buurt van de gevangenis.
Bedankt, Preah. Bedankt.
- Hoe is het met ons onderzoek? - Er ontbreekt iemand, meneer.
De chef van de glasblazers. Hij blijkt er niet te zijn.
Hij verbergt zich. En de anderen dekken hem.
Ik wist het.
Hij heeft iets gezien en hij verbergt zich.
Hij is doodsbang.
- Wat is er? - Niets. Niets.
- Vind hem voor morgenvroeg. - Maak u geen zorgen.
Geen zorgen? Belmont, Veraldi en Laffite zijn dood.
En Vidocq, onze beste onderzoeker, ook.
De beste. En ik moet me geen zorgen maken?
- Mijnheer... - Het is genoeg!
Parijs staat op de rand van 'n opstand.
De gieterijen van Belmont liggen stil. Niemand maakt nog wapens.
Als het politieke moorden zijn, waarom dan Laffite vermoorden, een dokter?
Dat hoort bij hun plan. Een duivels plan.
Bewaak de buurt van de gevangenis. Bij het minste grijpt u in.
En u gaat terug naar de blazerij.
Ondervraag de arbeiders nog een keer.
Ik weet zeker dat er iets te vinden is. Vooruit! Ik kom ook.
Minister Polignac is er. Ik moet blijven.
Vooruit!
Geïnteresseerd in mechanica?
Sylvia, de bazin.
Wat zou de jongeman kunnen plezieren?
Het vuur van Zanzibar?
Het zout van Guerande?
De wind van de woestijn?
Nee, excuseer, ik wil geen meisje.
Ik onderzoek de dood van Vidocq.
Heilige Maagd Maria.
- Hij ruste in vrede. - U kende hem, hé?
- Hij was meer dan een klant. Een vriend. - Ik wil weten wie 'm doodde.
- Wie wil dat niet? - Ik wil tot het uiterste gaan.
- Dat is de hel. - De hel.
- Drie mannen interesseerden hem. - Belmont, Laffite en Veraldi.
- Klanten van u? - Nee.
Het huis had de artikelen die hen interesseerden niet.
Artikelen die heel zeldzaam waren.
Artikelen? Welke?
Maagden. Jonge maagden.
Zuivere wezens, zoals zij ze noemden.
Om wat mee te doen?
Wat denk je?
- Ik geloof u niet. - Die smeerlappen gingen bij de armen.
Ze kochten hun kinderen. Dat ontbreekt hier niet.
- Ik geloof u niet. - Je verveelt me.
Ga naar de Furet, de krant. Twee straten verderop.
Vraag naar Froissard. Hij weet er alles van.
De Furet. Froissard. Journalist.
- Begrepen? - Ja. Bedankt.
15 april 1830. Getuigenis van Perrine Dorin.
Getuigenis van Simone Menand.
Getuigenis van Etienne Valmont.
3 mei 1830. 24 juni 1830.
Buurt van de gevangenis.
Wat doe je hier?
- Antwoord. Wat doe je? - Een onderzoek.
Een onderzoek? Waarover?
De dood van Vidocq.
- Jij? - Ik ben zijn biograaf.
Zijn officiële biograaf.
Verdwijn, onnozele. Je bent dommer dan dom.
Denkt u zo sterk te zijn?
De waarheid stinkt. Wat kan ik doen?
- Waarom waarschuwt u de politie niet? - Ik wacht mijn tijd af.
Ik ken weldra diegene die alles heeft opgezet.
Hij die de drie perverse mannen inspireerde.
Ben je verbaasd?
De dood van Vidocq verraste me. Anders was 't al geregeld.
Vidocq en ik zaten op hetzelfde spoor.
- Welk spoor? - De blazerij.
- De glasblazerij? - Ja.
En het verband met de bliksem?
- De moorden? En de maagden? - Beroepsgeheim.
Ik ging erheen toen hij de dood vond.
Vandaar dat ik het als eerste publiceerde.
Froissard, de snelste schrijver van Parijs.
Bent u gek? Het is geen wedstrijd. Het gaat om moorden.
En, alles goed?
Ja, ik geef raad aan die nieuweling.
Het is het moment niet.
We hebben je nodig. Vooruit.
In orde. Ik kom.
Ik weet waarom u de politie niet waarschuwde.
- U hebt niets concreets. - Feiten.
- Stukken en brokken. - Ik heb getuigen.
Zuiplappen. Alcoholisten.
- Ik heb een eersteklas getuige. - Wie?
Ik.
Ik zou wel monnik willen worden, maar er werd een orgie voorbereid.
- Ik geloof u niet. - Vraag het dan aan Marine Laffite.
- Marine Lafitte? - De vrouw van de dokter.
Waar kan ik haar vinden?
Zoek niet. Ze kan niets meer zeggen.
- Is ze dood? - Bijna.
Opium, mijn jongen. Opium.
Compleet gedrogeerd.
Sinds haar man dood is, komt ze niet meer uit haar kit.
Zoek niet. Je kan het niet aan.
Spannen jullie samen?
- En? - Niets.
- De blazer niet gevonden? - Nee. Ze weten niets.
Of ze zijn heel bang.
Ik heb met Polignac gesproken.
Karel X schaft de persvrijheid af en de volksvertegenwoordigers.
- Verdomme. - Net wat u zegt.
Wat moeten we verwachten?
Opstand.
De burgers zullen op straat komen en we moeten ons opsluiten...
in onze eigen kerkers en wachten tot er versterking komt.
Laat hen gaan. Spijtig voor de getuige.
We komen niets meer te weten.
En de bewaking van de buurt van de gevangenis? En de controle?
We geven het op.
Morgen hebben we andere katten te geselen.
- Een opmerking... - Wat?
Kinderen uit de blazerij spraken over iets vreemds.
- Iets dat telkens terugkomt... - Wel?
Ze praten over een soort monster in de blazerij. Een spook.
Een wezen met een spiegel op de plaats van het gezicht.
Zegt dat u iets?
Vaag. Een legende uit de buurt. Een schrikbeeld of zoiets.
Als er een misdaad plaatsvindt, is het altijd dat wezen geweest.
Zuiver bijgeloof.
Is dat alles?
Ik dacht...
Misschien zaten we altijd al op een dwaalspoor.
Misschien heeft dat wezen te maken met de moorden, met Vidocq.
Bent u gek?
Gelooft u in spoken?
Ga slapen, M. Tauzet.
Moet ik dat spoor niet volgen?
Ga slapen.
Binnen enkele uren zijn het geen spoken die zullen aanvallen.
Marine Laffite?
Bent u Marine Laffite?
- Wat wil je? - Ik heb geen tijd voor hoffelijkheid.
Ik ben journalist. Ik onderzoek de moord op Vidocq.
Vidocq werd gedood...
Waarom lacht u?
Omdat het mijn schuld is.
- Waarom? - Begrijp je het niet?
Besef je niet dat ik hem in de armen van het monster dreef?
Welk monster? Vertel.
- Wanneer hebt u Vidocq gezien? - Twee dagen geleden.
- In mijn salon. - Vertel.
- Wil jij sterven? - Ik wil weten wat er gebeurde.
- Eerst mijn dosis. - Nee.
Wie is hier de baas?
Ze komen. Ze komen.
Vertel.
Alles begon bij Ernest. En zijn manie.
De manie van iemand die van zichzelf houdt.
En die niet oud wil worden.
Zo kan men het ook voorstellen.
Uw man was een dandy en pervers. Hij handelde in maagden.
Zwijg. Je weet niets.
Ernest verzorgde zijn uiterlijk als een kunstwerk.
Hij beschouwde zichzelf als een kunstwerk.
Maar de leeftijd deed zijn werk.
Hij praatte over niets anders. Hij zag me niet meer staan.
Enkel zijn rimpels en verlepte huid telden.
AI die dingen die hem vernielden.
En elke nacht zag hij de andere twee.
Belmont en Veraldi?
Op een nacht volgde ik hen.
Met dit zal onze huid mooier worden.
Dat zei je de vorige keer ook al.
Wat denken jullie ermee te winnen?
Tijd in de tijd?
Wat betoverd poeder...
en jullie jeugd komt terug?
Ik heb een voorstel.
- Wat kan u ons bieden? - Wat jullie zoeken.
De eeuwige jeugd.
Wat?
Het levenselixir.
Kletspraat. Niemand heeft die macht.
Niemand. Behalve ik.
Wat wilt u in ruil?
Ik heb een zeker materiaal nodig.
Bezorg het me en jullie krijgen het elixir.
Welk materiaal is het?
Maagden.
Jonge maagden.
Zuivere wezens.
- Kochten ze ze daarvoor? - Waarom anders?
- Het was niets seksueels? - Iets seksueels?
Dat stadium waren ze voorbij. Ik kan het weten.
Nee, het ging om de schoonheid. De elegantie.
Een werk dat aan de tijd moest ontsnappen.
- Maar wie was de man met het masker? - De alchimist.
- Wie? - De alchimist.
Hij dwaalt rond in de buurt van de gevangenis.
En door de spiegel neemt hij z'n slachtoffers op.
Lach niet. Lach niet. Hij heeft het levenselixir. Dat is zeker.
En voor het elixir had hij de maagden nodig.
Dat gif heeft uw geheugen aangetast.
Ik weet niet waarom ik luister.
Omdat je bang bent. Zoals ik. Zoals Ernest.
- Zoals iedereen. - U ijlt.
Pas op. Als je weerspiegeling verdwijnt, ben je verloren.
- Je ziel is verloren. - U bent gek.
Weken gingen voorbij.
Ernest en de andere twee bleven maagden leveren.
Ze drogeerden ze.
Ik wou dat het ophield.
Ja, ik wou het.
Maar de opium was te sterk. Sterker dan alles.
Ernest werd verscheurd door wroeging.
Op een nacht zei hij dat het genoeg was.
Acht leveringen en nog geen elixir.
U hebt gelogen.
U hebt geen geheim, geen elixir. Niets.
U bent... het kwaad.
Meer. Ik heb meer nodig.
Nee. Het is genoeg.
Ik heb er meer nodig.
Die nacht heeft hij me alles verteld. Hij leverde geen meisjes meer.
Daarom bracht de alchimist hem om?
Na Belmont en Veraldi was het zijn beurt.
- Vertelde u dat aan Vidocq? - Ja.
- Wat heeft hij gedaan? - Waarom komt hij niet?
Wat deed Vidocq? Wat deed hij?
- Hij nam onze paarden. - Waarom?
Hij dacht dat de paarden de weg naar het lab kenden.
Kennen? Hoezo? Antwoord.
- Antwoord. - Acht leveringen. Kan je niet tellen?
De paarden kenden de weg.
Waar is het laboratorium? Waar is het?
- Ga weg. Laat mij. - Waar is het? Antwoord.
Als ik het zou weten, was ik al dood.
Ik ben zo klaar.
Geloof, geruchten, bijgeloof.
Een legende.
Een van de oudste legendes.
De alchimist zou een moordenaar zijn en een geleerde.
Alle niet opgeloste misdaden werden door hem gepleegd.
Volgens sommigen heeft hij geen gezicht, volgens anderen alle gezichten.
Nog anderen noemen zijn gezicht een spiegel die zielen opzuigt.
Wie zichzelf in het masker ziet, verliest zijn ziel.
Doe open.
Ik moet u spreken, mijnheer.
Wat doet u hier?
Etienne Boisset. Biograaf van Vidocq. Ik onderzoek zijn dood.
Dat is de beste.
Grijp die kerel.
Zeg ons wat u hier doet.
Mijn mannen spraken over iemand zoals jij. Een kerel die op straat liep.
Mijnheer, kijk.
Wat zei ik? Vidocq deed 'n onderzoek naar de alchimist.
Verdomme. Hij bestaat.
- Het is geen legende. - Ik leg het uit.
Het is duidelijk. Heel duidelijk.
Vidocq achtervolgde de alchimist...
en de alchimist duwde hem in de put.
- Misschien... - Wat anders?
Laten we de zaken nog eens op een rij zetten.
Stel dat de alchimist achter de bliksem zit. En dat de alchimist Vidocq zelf is.
Ik begrijp het niet.
De bliksem, de moorden, het masker.
Hoort dat niet bij een vroegere misdadiger?
En dat verklaart ook deze instrumenten...
en het masker hier, niet?
- En Vidocq viel zelf in de put? - Luister.
Of hij regelde zijn eigen dood.
We vonden slechts een hoopje as.
Is het geen mooi einde voor een manipulerende schurk?
Sta me toe, mijnheer, maar dat lijkt me...
- te ingewikkeld. - Luister.
Luister.
Vidocq en de alchimist zijn twee personen. Ik heb 't bewijs.
Hij lijkt zijn zaak goed te kennen.
Welk bewijs?
Laat mij los.
Vidocq vocht met de alchimist toen Laffite stierf.
Ik heb een getuige.
- En al die instrumenten? - Vidocq is scheikundige.
Hij werkte aan een papierformule.
En dat? Is dat voor de decoratie?
Wie zegt dat de alchimist slechts een persoon is?
U bent gek.
Achter het masker kunnen twee boeven zitten.
Vidocq en het andere monster.
Nimier bijvoorbeeld.
U bent gek.
Nee, laat maar. Het is oké
- Neemt u...? - Bewijsmateriaal.
Kalmeer, oké?
En nou kalm.
Wat heeft dit te betekenen?
Waar kom je vandaan?
Hij draagt een spiegel, hé?
Op de plaats van z'n gezicht zit een spiegel.
Hoe ben je ontsnapt? Hoe?
Wat heeft hij gedaan?
Wat doet hij met de meisjes? Wat doet hij?
Waar is het lab?
Waar is zijn lab?
Wat een smeerlapperij.
Rotzak.
Ik ken het geheim van het monster. De spiegel leeft.
Het masker is 'n energiereceptor...
een soort van pomp.
De alchimist steelt de zielen...
op 't moment dat hij z'n slachtoffers doodt.
Hij sluit ze op via zijn masker...
en hij voedt zich ermee om niet oud te worden.
De alchimist gebruikt 't maagdenbloed...
voor het glas van de spiegel.
Het is de zuiverheid van dat bloed...
dat hem het leven geeft.
Als ik gelijk heb, weet ik waar hij is.
De moordenaar maakt zijn masker niet zelf, wel de materialen ervoor.
Hij heeft 'n medeplichtige. Een glaskunstenaar. Ik weet waar hij is.
In de blazerij van het arsenaal.
En, klootzak? Aan het werken?
Waar heb je dat vandaan? Nog altijd aan 't snuffelen?
Ik zoek tenminste.
En ik? Denk je dat ik op m'n bureau ben gebleven?
Ik begon helemaal opnieuw.
Kalm aan. Ik ben helemaal opnieuw begonnen.
Wat verandert dat? Wat weet je dat ik niet weet?
Ik weet waarom Vidocq in de blazerij was.
Ik weet wie hij achtervolgde. En wat zijn doel was.
Heb je het over de alchimist?
Je loopt achter. Nu moet je zijn medeplichtige zoeken.
Bedoelt u de glasblazer?
Ja. Hij heeft alles gezien.
- Hij was erbij toen Vidocq stierf. - Wat?
Vannacht ben ik met de blazers gaan praten.
Ik wist dat ze iemand verborgen. En zij begrepen dat ze moesten praten.
In ruil voor mijn bescherming.
- Gaat hij alles vertellen? - Hij kan niet anders.
Het is ik of de alchimist.
- Gaat u er nu naartoe? - U begrijpt alles.
- Neem me mee. - Wil je mee?
Neem me mee. Ik wil de alchimist ook pakken.
Ook ik wil Vidocq wreken.
- We gaan. - Waarheen?
Waar niemand nog zoekt. In de glasblazerij.
Met Froissard erbij is dat twee.
En telkens is die klungel ons te snel af.
En de alchimist, die alle getuigen vermoordt, volgt hem.
Het is bijna zijn beurt. En we zijn hem kwijt.
- Nee, mijnheer. - Ik weet waar hij naartoe is.
Met Nimier.
Ze hebben de blazer gevonden.
Het is tijd voor de waarheid.
Zet dit op. Voor de gassen.
We gebruiken giftige materialen.
Vertel alles wat je hebt gezien.
Niet bang zijn. Ze zijn er om je te beschermen.
Hij zei dat hij de duivel zocht.
Maar hij was het zelf.
Hij wil een nieuw masker. Hij bracht de materialen.
Wanneer komt hij terug?
Wanneer?
- Hij is er. - Wat?
In de koelkamer.
Het masker is klaar. Hij moet er zijn. Ik mag er niet binnen als hij...
Wacht!
Als ik moet sterven, wil ik je gezicht zien.
Stierf Vidocq vrijwillig? Onmogelijk.
Ik zweer dat ik dat zag.
Toen hij het gezicht zag, gooide hij zich in de put.
Zag jij zijn gezicht?
Nee, ik zag enkel zijn rug.
Verdomme, alles voor niets. Dit was mijn laatste kans.
Mijnheer de politieagent.
U hebt niets verloren. Niemand weet iets. Niemand zag iets.
Niemand zal ooit weten wie de alchimist is.
Is dat zo?
Ik wil je gezicht zien.
Het is niet door je gezicht dat ik losliet.
Wel door wat ik in 't masker zag.
Toen ze me eruit haalden, moest ik dood zijn.
Dood voor iedereen.
Ze verborgen me en zorgden voor mij.
Ik heb Nimier laten komen.
Ik begreep dat jij het was die achter mijn lijk liep.
Welke vermomming is beter dan Etienne?
Klotemasker.
Nimier.
Laat hem voor mij. Hij zit vast.
Smeerlap.
Ik wil het lijk zien. Laat het me zien.
Ik wou u zien.
Ik wou zeker weten dat het echt was.
Verdomme. Zoiets laat ik liever aan mij voorbijgaan.
En nu?
Het is gedaan. Het volk marcheert naar het Louvre...
en Karel X is op de vlucht.
Gaat dat echt iets veranderen?
Voor hen weet ik 't niet. Voor mij is alles geregeld.
- Hoezo? - In 't beste geval, de gevangenis.
In het slechtste, de guillotine. Of omgekeerd.
Gaat u Frankrijk verlaten?
Nee, ik neem mijn verantwoordelijkheid.
Na alles wat we hebben meegemaakt...
Verdomme. Hoe is dit kunnen gebeuren?
Voor onze vriend Jean-François Mallet